تمرینات آمادگی برای شکستن اجسام سخت

برای اینکه بتوانیم بر اجسام سخت غلبه کنیم به یک سال تمرین نیاز داریم

تمرینات به شرح زیر میباشند:

۱-داشتن اعتماد به نفس و پشتکار کافی

۲-انجام تمرینات بدون وقفه و پیوسته

۳-مرحله اصلی که شما باید اول یک ستون یا چاچوب آهنی دربی را پیدا کنید

۴-باید به مدت ۱ ماه به آرامی به تیرک ضربه بزنید

۵-سپس قدرت ضربات را به مدت ۲ ماه افزایش دهید

۶-پس از سخت شدت دستانتان باید به درختی که پوست خشن و ناصاف داشته ضربه بزنید به مدت ۳ ماه

۷-پس از گزراندن این دوره ها شما باید به مدت ۶ ماه به تخته سنگ های نازک ضربه بزنید پیوسته ضربات خود را محکمتر کنید تا که بتوانید آن را خرد کنید

روزانه به مدت ۳۰ ثانیه تمرین کنید.

به این مطالب نیز در خصوص شکستن اجسام سخت توجه کنید.

بدون زمینه و بدون علم و آگاهی، با مشت به یک آجر ضربه بزنید، این احتمال وجود دارد که یکی از انگشتانتان را بشکند. حال، با نیرویی مناسب، سرعت، شدت و تنظیم درست به آجر مشت بکوبید، این بار آن را خواهید شکست.

مایکل فلد (Michael feld) فیزیکدان می گوید: شگفت آور اینکه، هیچ حقه و ترفندی در میان نیست، آنچه شما مشاهده می کنید، یکی از بیشترین حرکتهای موثر و کارآمدی است که بشر تا به کنون آن را درک نموده، ما در پژوهشها و تحقیقات، نتوانستیم چیزی برای ارتقا و پیشبرد این هنر بیابیم.

حرفه ای های هنر های رزمی فقط آن چیزهایی را می شکنند که قابل شکستن هستند. به عنوان مثال، در هنگام ضربه زدن به یک تخته از چوب کاج ضربه را با خطوط و رگه های چوب میزان می کنند، بنابراین چوب به آسانی می شکند. و چنان چه آنها مایل به زور آزمایی بیشتری باشند به جای آجر که شکنندگی کمتری دارد بلوکهای بتونی را انتخاب می کنند.

بن پاریس (ben paris) دارنده ی کمربند سیاه دان ۴ تکواندو میگوید: بیشترین تعداد تخته ای که می توانم بشکنم حدود ۵ تخته است. البته این محدودیت، در واقع بخاطر قدرت و توانم نیست بلکه کم و بیش به دلیل محدودیت سایز و اندازهی دستهایی است که این تخته ها را نگه می دارند. در کاراته علاوه بر قدرت علم فیزیک، این قدرت و حس درونی فرد است که در شکستن موثر است.

 

عوامل مؤثر در قدرت ضربه:
فرمول فیزیکی قدرت ضربه f=m.v/s می‌باشد که f در آن نیرو، m جرم ضربه‌زننده، v سرعت و s سطح مقطع تماس می‌باشد. گلوله مثال خوبی برای تفهیم بهتر این فرمول است. زیرا از هر سه پارامتر استفاده می‌کند. مرمی یک فشنگ را تا حدّ امکان سنگین کرده و با استفاده از فلزات سنگینی مانند سرب و یا حتی فلزات بسیار سنگین رادیواکتیو، جرم آن را بیش‌تر می‌کنند. سرعت شلیک و حرکت گلوله نیز بسیار زیاد است. حتی چند برابر سرعت صوت می‌باشد و تا حدّ امکان با افزایش مقدار و کیفیت باروت، سعی در افزایش این سرعت می‌شود. نوک گلوله هم تیز است. یعنی سطح مقطع تماس آن کم می‌باشد. هرچه سطح مقطع تماس کم‌تر باشد، ضربه به داخل جسم نفوذ کرده و آن‌را می‌شکافد. اکنون به بررسی این سه عامل در شکستن اجسام می‌پردازیم:

جرم ضربه‌زننده (m): هرچه جرم ضربه‌زننده بیش‌تر باشد، قدرت بیش‌تری نیز خواهد داشت. فرق چکش با پتک در جرم و سنگینی آن است. به همین دلیل، ضربات پا بسیار سنگین‌تر از ضربات دست می‌باشند. زیرا جرم و وزن بیش‌تری دارند. یک فرد ماهر، با انتقال وزن و مرکز ثقل خود بر روی ضربه، می‌تواند موجب افزایش جرم مؤثر و در نتیجه تولید قدرت بیش‌تر گردد.

سرعت (v): هر جسمی می‌تواند تا حدّ معینی خم شدن را تحمل کنید و پس از آن خواهد شکست، اگر شما بتوانید قبل از این‌که جسم فرصت عکس‌العمل را داشته و بتواند به وضعیت قبل خود برگردد، آن را با سرعت به حدّ شکستن برسانید، موفق خواهید بود، درغیر این‌صورت صدمه خواهید دید.
اجسام وقتی به سر حد و آستانه ی خاصیت ارتجاعی شان می رسند شروع به انفجار و رهایی میکنند به عبارت دیگر می شکنند. خوشبختانه برای بیشتر ما رسیدن به این آستانه در استخوانها به آسانی صورت نمی پذیرد.

 

فلد توضیح می دهد که استخوان نسبت به بتون قادر است ۴۰ بار نیروی بیشتری را تحمل کند. و یک ستون استخوانی با قطر کمتر از ۱ اینچ و بلندی ۲۱۳U می تواند نیرویی بیش از ۲۵۰۰۰ نیوتن را تحمل کند. دستها و پاها حتی می توانند بیشتر از این را تاب آورند چرا که پوست، ماهیچه ها، بافت های پیوند، تاندونها و غضروف هایشان میتوانند حجم عظیمی از شدت ضربه را به خود بگیرند. در نتیجه پایی که محکم مورد ضربه ی یک لگد قرار گرفته قبل از شکسته شدن میتواند در حدود ۲۰۰۰ بار نیروی بیشتری را نسبت به یک بتون در خود جذب کند.
یک بوکسور اگر دستکش مخصوص بوکس را درآورد، دستان او تبدیل به سلاحی زخمی و آسیب‌پذیر می‌گردند. هیچ کسی ندیده است که یک بوکسور بتواند در شکستن اجسام موفق شود، مگر این‌که رزمی‌کار باشد. تفاوت یک رزمی‌کار و یک بوکسور در سرعت و تکنیک اجرای ضربه می‌باشد.
واضح است که بهترین بوکسورها نیز میتوانند به همان سرعت و قدرت هر کمربند سیاه مشت بزنند.

 

پس چرا آنها نمی توانند بلوکهای بتونی را بشکنند؟ جواب سوال، در نوع و ماهیت مشتهای آنان نهفته است . یک بوکسور وقتی که مشت خود را پرتاب می کند، معمولا اجرایش را با ادامه دادن حرکتش به اتمام می رساند، که این کار به ضربه ی مشت حداکثر سرعت و شتاب را می دهد. (در گلف و تنیس، بازیکنها به همین علت این گونه عمل میکنند، یعنی پس از زدن هر ضربه به توپ، حرکت بازویشان را ادامه میدهند). در بوکس این کار می تواند کمک کند به ضربه فنی کردن حریف لیکن، شدت ضربه را پخش و پراکنده میسازد: این به معنای شوک وارد نمودن و لرزاندن مغز حریف است، نه شکافتن جمجمه اش، از دیگر سو، یک ضربه (ضربه ی برنده) به هیچ وجه حرکت خود را ادامه نمی دهد: این حرکت، مانند نیش کبرا پرتاب میشود، سپس بی درنگ عقب می نشیند. برای مثال، وقتی که یک رزمی کار به یک قالب بتونی ضربه میزند، مشت او برای کمتر از پنج هزارم ثانیه با قالب تماس می یابد و با این حال، قالب بتون، با انعکاس شکافته شدن، در هم می شکند.

سطح مقطع تماس (s): با کاستن از سطح مقطع تماس، نفوذ ضربه بیشتر شده و در مقابل، افزایش آن موجب پخش‌شدن نیرو و کاهش نفوذ می‌گردد. دقت نمائید که ضربات را با مناطق ضربه‌زننده مجاز اجرا نمائید. برای مثال در ضربات مشت باید فقط از بندهای دو انگشت وسط و اشاره استفاده کنید تا به سایر قسمت‌ها آسیب نرسد.

هنرجویان نه تنها می بایست سرعت خود را افزایش دهند و در هدف خود پیشرفت حاصل کنند، بلکه می بایست سفتی و سختی دست ها و پاهای خود را با ضربه زدن به یک ستون پوشیده شده با اسفنج و کرباس بالا ببرند، در آغاز که پوستتان بسیار نرم است ممکن است دستتان بریده شده و خون جاری شود و شما تمرینات را متوقف سازید.

 

چو می گوید: ما چنین چیزی را به شما پیشنهاد نمی کنیم تمرین با تیغه دست (شو تو shuto) به دفعات زیاد باعث ایجاد سفتی و سختی در دست شده که با جذب و پراکندن نیروی ضربه ی برخوردی دقیقا مانند سپر ماشین عمل می کند چو می گوید چنان چه هر روز سخت تر و سخت تر ضربه بزنید آنگاه می توانید بدون اینکه به راستی صدمه ای دیده سخت ترین ضربه را که در توان دارید بزنید.

هنگامی که بازو در حدود ۸۰ درصد کشیده شده باشد به حداکثر سرعت و شتاب خود می رسد.

واکر میگوید: شما یاد می گیرید که در ذهن خود مشت تان را متمرکز سازید طوری که به جای این که در سطح بماند به درون بدن حریف منتهی شود شما برای انتقال حداکثر قدرت پیش از آن که سرعت رو به کاهش رود می بایست تماس برقرار کنید. تمامی این قدرت متمرکز شده، آشکارا یک هدف را در پی دارد:

هدف و کاربرد چیست: شکستن استخوان ها و گسستن نسوج، اما موفقیت علاوه بر این به نیروهای دقیق تری وابسته است، تمام مواد و اجسام جامد ثابت به نظر می رسند، برای امتحان، جسمی را محکم به نقطه ای مناسب بکوبید، خواهید دید که شروع به نوسان میکند، یک ضربه ی مشت که پس از برخورد به هدف، حرکتش را ادامه می دهد چنین نوساناتی را خفه می سازد اما ضربه برنده با عقب کشیدن در لحظه ی آخر اجازه می دهد تا نوسانات آزادانه ادامه یابند.

thumbnail.ashx

برچسب ها :

این مطلب بدون برچسب می باشد.

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد